Twanneke
Het leven van Twanneke, Paul, Junior, Kleine broer, Missy & Joris

Met enige regelmaat probeer ik suikervrij te leven. In periodes dat het even niet zo lekker gaat, geef ik meteen de suiker de schuld en besluit ik om meteen af te kicken. En natuurlijk werkt dat niet! Het probleem zit hem in de spontane besluiten, de slechte voorbereiding en het feit dat ik altijd start als ik me niet lekker voel. Daar komt nog bij dat ik de enige in huis ben die suikervrij zou willen eten, waardoor er nog zo ontzettend veel suikerrijke producten in huis zijn, dat het wel moet mislukken.

Vandaag was weer zo'n dag. Het gaat al een tijdje niet lekker. Na een ongeluk moest ik lange tijd bedrust houden. Inmiddels ben ik wel weer op de been, maar werk ik halve dagen en is alle regelmaat hier ver te zoeken. Bovendien hadden we een aantal kinderverjaardagen, waardoor ik het ineens druk had én er allerlei extra suikerzooi in huis was. Gisteren heb ik een hele (grote) zak spekjes weg zitten werken en ook nog een pak chocolade-karamel koekjes. En 's avonds voelde ik me zo beroerd, dat ik besloot om vandaag weer suikervrij te gaan. Mislukt natuurlijk. Maar het idee bestaat nog steeds. Ooit zal het me lukken!

Daarom nu mijn plan: we gaan geleidelijk over op suikervrij. Het avondeten kook ik over het algemeen al zelf, zonder pakjes of zakjes. Dat gaat vrijwel probleemloos, dus het leek me goed om dat verder uit te bouwen. De volgende stap: tussendoortjes. We hebben hier in huis tig verschillende soorten tussendoortjes, allemaal vol suiker. Ik ga op zoek naar geschikte alternatieven om te maken. Het zal wel even aftasten zijn wat wel/niet in de smaak valt bij de Deetjes. Het wordt een langetermijnproject, maar uiteindelijk komen we er wel.

En als de tussendoortjes gelukt zijn? Dan gaan we door met de volgende maaltijd. Maar dat bekijken we tegen die tijd wel weer. Een ding tegelijk!

Reacties

Hoewel de hele wereld al toe is aan 3.0 of meer, ga ik daar in mijn eigen tempo lekker tegenin. Vol goede voornemens en nieuwe ideeën, schrijf ik verder aan mijn oude vertrouwde weblogje. Het is inmiddels 10 jaar oud. Bij vlagen herinner ik me weer dat het er is en neem ik me voor om het dit keer écht trouw bij te houden.

Dit keer niet: ik beloof niets!
Ik schrijf wanneer ik dat wil, waarover ik maar wil, maar ik garandeer geen constante stroom verhalen.

Het is alweer lang geleden dat ik überhaupt iets geschreven heb hier, dus laat ik beginnen met een korte voorstelling.

Twanneke
Dat ben ik dus. Niet mijn echte naam, maar eentje die is blijven hangen nadat ik jaren geleden een konijn met die naam uit het asiel haalde. De echte Twanneke is al lang niet meer onder ons, maar haar digitale naamgenoot is me zeer dierbaar. Ik woon in de randstad, samen met mijn man, 3 kinderen (de 3 Deetjes) en 1 kat. Ik werk 4 dagen in de week en probeer daarnaast nog een soort van een huishouden te runnen, te sporten en een sociaal leven bij te houden.

TManneke
Mijn lieve man, steun en toeverlaat. Zonder hem zou ik al lang gillend gek zijn geworden. TManneke vindt het niet zo leuk als ik over hem schrijf, dus ik zal proberen me in te houden.

Grote D
Is nog niet zo heel erg groot, maar wel de grootste van alle Deetjes hier in huis. Hij is mijn oudste zoon, 6 jaar oud en een echte jongen. Dol op gek doen, rennen, klimmen en alles wat maar lawaai maakt.

Kleine D
Is eigenlijk niet zo heel erg klein. Met zijn 3 jaar oud, is het toch echt al een beer van een jongen. Hij is bijna net zo groot als zijn oudere broer en zeker zo sterk. Kleine D doet alles met overgave, en daarmee bedoel ik eigenlijk zo luidruchtig mogelijk. Als hij blij is, lacht hij het hardst. Als hij verdrietig is, kun je hem aan het eind van de straat horen huilen. En als hij boos is, nou berg je dan maar!

De Dame
Zoals haar naam al aangeeft, is zij de enige dame uit mijn verzameling Deetjes. Desondanks staat ze best haar mannetje en houdt ze zich prima staande tussen al die mannen, dit is echt een dreumes met ballen.

Missy
Onze viervoeter, de kat. Missy woont bij ons in huis, maar gaat eigenlijk vooral haar eigen gang. Af en toe komt ze eens een aaitje halen, of helpt ze me eraan herinneren dat haar voerbak bijna leeg is.

Ons huishouden is een gezellige chaos, waar veel (maar niet alles) kan en mag en iedereen het soms weleens te bont maakt. Ikzelf niet in de laatste plaats...








Reacties
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl