Vanmorgen had ik weer een afspraak bij de verloskundige. Helaas was het ook deze keer geen succes. De verloskundige heeft me wéér doorverwezen naar de gynaecoloog. Dat is inmiddels de 3e keer en elke keer word ik meteen weer terugverwezen.

 

Verder krijg ik nog allerlei onderzoeken. Niet omdat het nodig is, maar alleen maar omdat ik ze tijdens mijn vorige zwangerschap ook gehad heb. Ook al kwam daar toen helemaal niets uit en was alles prima in orde. Dit betekent dat ik de volgende keer weer een test krijg voor zwangerschapssuiker. En we krijgen weer meerdere groeiecho's, ook al lijkt Broertje helemaal niet afwijkend groot of klein te zijn. Daarnaast ben ik ook doorverwezen naar de hematoloog, die iets slims moet gaan zeggen over mijn stollingsafwijking en de stollingsmiddelen die ze me bij mijn bevalling mogen geven.

 

Gelukkig begint al deze ellende pas over 6 weken. Eerst nog even Juniors verjaardag vieren en op vakantie, daarna gaan we ons wel weer eens druk maken over bevallen.

Ik ben er nog! Het is weer even stil geweest, maar ik heb ook niet zo heel veel bijzonders te melden. In de tijd sinds mijn laatste blogje heb ik mijn 31e verjaardag niet gevierd, maar kreeg ik van Paul wel een nieuwe oven cadeau. Ik ben dus weer aardig aan het bakken geslagen en ben heel happy met mijn nieuwe oventje.

 

Junior houdt ons aardig bezig. Hij is nu bijna 2 en is lekker zijn grenzen aan het opzoeken. Hij doet het tegenovergestelde van wat je zegt en barst in woede uit als hij zijn zin niet krijgt. Ik weet dat het er allemaal bij hoort en meestal kan ik er ook wel om lachen, maar af ten toe...

 

Met mijn zwangerschap gaat het gelukkig prima. Het ziekenhuis blijft nog moeilijk doen, ik geloof dat zij zich drukker maken dan ik. Ik ben inmiddels als bij de POS poli (pre-operatieve screening) geweest "voor het geval dat" en moet binnenkort naar een hematoloog, die moet gaan beslissen welke stollingsmiddelen ze me mogen geven. Ook weer "voor het geval dat"... We hebben de 20-weken echo gehad en alles ziet er goed uit. Met Junior oefenen we nu op het woord 'broertje', maar verder dan bloetje of bwoeltje komen we nog niet. Hij is er ook nog niet helemaal uit in wiens buik dat broertje zich nu precies bevindt. Als ik op mijn buik wijs en vraag "wie zit daar?" zegt hij wel broertje (of in ieder geval zijn variant daarop), maar als je vraagt "waar zit je broertje?" wijst hij op zijn eigen buikje.

 

Ondertussen probeer ik ook nog wat in de tuin te doen. Het gaat wat moeizaam, maar ik kan het niet laten. Mijn 'grote' tuin bak (1,25 x 1,25 m) is weg en vervangen door losse bakken die nu de tegen de nog lege muren van ons huis, keuken en bijkeuken staan. Daar heb ik nu wat verschillende kruiden staan, een aantal pompoenplantjes, een poging tot bloemkool en een paar lathyrusjes. En sinds vandaag staan er ook nog wat bijzondere aardbeitjes. We waren gisteren bij mijn vader op visite, die zich helemaal op de aardbeien bleek te hebben gestort. Hij heeft pineberries (aardbeien met ananassmaak, wit met rode stipjes) en framberries (aardbeien met frambozensmaak), reuzeaardbeien, hangaardbeien en noem maar op. Volgens mij had hij alles behalve normale aardbeien. Dus van hem heb ik 7 bijzondere plantjes meegekregen, die ik vandaag samen met Junior in de tuin gezet heb.

 

Ik heb het opgegeven. Ik kan het niet, ik wil het niet, ik heb er simpelweg geen energie voor: het huishouden. Ik was er altijd al slecht in, maar de laatste tijd kan ik me er echt niet meer toe zetten. De zwangerschap, gecombineerd met een drukke baan, een energieslurpende dreumes, twee katten en een grondige afkeer van het huishouden, resulteren in een vies en rommelig huis.

 

Dus toen mijn collega vanmiddag stond te jubelen over haar schoonmaakster, heb ik haar gegevens gevraagd. Mijn collega stuurde meteen haar e-mailadres en ik heb haar gelijk een bericht gestuurd. Vanavond kreeg ik ook meteen al antwoord: ze heeft nog plek en wil graag komen. Zaterdag komt ze al kennismaken!

 

Eigenlijk vind ik het ontzettend spannend, ik heb nog nooit een schoonmaakster gehad.

Hebben jullie nog tips? Wat vraag je tijdens de kennismaking? Wat bespreek je allemaal?

Een paar dagen geleden schreef ik nog dat ik dit keer niet meer was doorverwezen naar een nieuwe specialist. Helaas had ik te vroeg gejuicht, want vandaag werd ik gebeld door de assistente. De medisch verloskundige had me alsnog doorverwezen naar de gynaecoloog.

 

Dat was net de druppel die mijn emmer vol hormonen deed overlopen. Ik was al de hele dag moe, Junior was al de hele dag druk en ik had het sowieso al behoorlijk gehad. Dus die arme assistente, die gewoon even een boodschap door dacht te geven, kreeg de volle laag. Ik heb het er helemaal mee gehad dat al die mensen me daar steeds maar af willen schuiven, ik wil ook alleen maar weten waar ik aan toe ben! En zij hadden verdorie ook best even mijn dossier erbij kunnen pakken, dan hadden ze gezien dat ik al eerder naar de gynaecoloog gestuurd ben, dan had ze kunnen zien dat die me ook doodleuk weer doorgestuurd had, net als de verloskundige daarvoor.

 

Het maakt me echt geen drol uit of in naar de verloskundige, medisch verloskundige of gynaecoloog moet. Ze doen en zeggen toch allemaal hetzelfde (hoewel de gyn zoveel haast had met me wegsturen dat hij niet eens mijn bloeddruk of het hartje van de kleine gecontroleerd heeft). Ik vind het allemaal prima, zolang ik maar niet meer van de een naar de ander gestuurd wordt.

 

De arme assistente beloofde me dat ze nog even zou overleggen. Ik word nog terug gebeld, dus wordt vervolgd...

Vanmorgen mocht ik me weer bij de verloskundige melden. Ik heb inmiddels drie verschillende personen gezien en dat ben ik een beetje zat, maar volgens mij mag ik bij deze mevrouw blijven.

Mijn allereerste afspraak (een week of 5 geleden) was bij een gewone verloskundige. Maar omdat mijn bevalling van Junior zo vreselijk mis gegaan was, vond zij dat ik beter op mijn plek was bij een gynaecoloog.

Dus ik naar de gynaecoloog, die geen flauw idee had wat ik bij hem kwam doen. Hij zei dat ik wel in het ziekenhuis moet bevallen (wist ik al), maar dat mijn zwangerschap verder best door een verloskundige begeleid kon worden.

Daarom mocht ik vanmorgen weer naar de verloskundige, een medisch verloskundige dit keer. Geen idee wat die anders doet dan een gewone verloskundige; ik merkte in ieder geval geen verschil.

 

Mijn bloeddruk was goed en ons beebje deed het ook prima. Ik mocht vervolgens kiezen tussen luisteren naar het hartje of even kijken met de echo. Dus ik heb vanmorgen ons beebje vrolijk naar me zien zwaaien. Heb hem zien trappelen en draaien. Beebje was lekker actief, een goed teken volgens de verloskundige.

 

Maar goed, eigenlijk wist ze niet zo goed wat ze met me aan moest. Daarom besloot ze dat we tijdens deze zwangerschap precies dezelfde onderzoeken gaan laten doen als de vorige keer. Ook al kwam daar niets uit, ik moet toch weer mijn stolling en bloedsuiker laten controleren.

De stolling was vandaag aan de beurt. Ik moest na mijn afspraak bij de verloskundige nog 'even' bloed af laten nemen op het lab. Het duurde eindeloos voor ik aan de beurt was, terwijl het bordje "0 minuten wachttijd" aangaf. Waarom? Je moet daar een nummertje trekken voor je bij de balie terecht kunt en dat apparaat was stuk. En in plaats van mensen gewoon in de rij te laten staan, waren ze eindeloos bezig om dat apparaat te repareren. Toen ik eenmaal een nummertje had, was ik inderdaad in no-time aan de beurt. Ik werd geprikt door een jong meisje dat duidelijk nog even moet oefenen. Ze moest 3 buisjes bloed afnemen en heeft daarvoor allebei mijn armen flink mishandeld. Ze prikte mis en poerde nog even lekker rond in beide armen, ze doen nu nog steeds zeer.

 

De volgende keer is alweer de 20 weken echo. Het lijkt dit keer zo veel sneller te gaan dan de vorige keer, het is gewoon niet leuk meer. Twee keer knipperen en ons beebje is er al, zo voelt het. En juist daardoor heb ik steeds meer behoefte om nog even lekker rustig met zijn drietjes te zijn. Voor dat nieuwe kleine mensje straks het hele huishouden op zijn kop zet.

Dit was onze keuken voor de verbouwing.

 

De bovenkastjes zijn eruit, morgen gaan we écht beginnen. Junior helpt nog even met stofzuigen.

 

Ook buiten wordt het ontzettend stoffig tijdens zo'n verbouwing.

 

Ondertussen staat de nieuwe keuken al 'klaar' in de huiskamer.

 

De vloer bleek helemaal verrot te zijn, dus die moest ook nog 'even' vervangen worden.

 

De nieuwe vloer zit erin, de muren zijn weer netjes en het eerste kastje zit in elkaar.

 

Ondertussen is de huiskamer veranderd in één grote chaos...

 

Weer een dag verder, het gaat steeds meer op een échte keuken lijken.

 

Met aanrechtblad, afzuigkap, wasbak en kookplaat.

 

Gelukkig, de keuken blijkt toch niet écht blauw te zijn.

 

Het eindresultaat