We hebben de laatste tijd steeds meer vogels in de tuin. Normaal gesproken zijn dat eigenlijk altijd dezelfde. Zo hebben we hier 4 dikke duiven, een handje spreeuwen, twee merels, twee eksters, wat koolmeesjes en een roodborstje. Af en toe komt er nog eens een verdwaalde meeuw of kauw langs, maar meer ook niet. Nu vind ik dat al heel wat, want voorheen hadden we alleen die 4 duiven, de katten verjoegen de rest. Vreemde vogels vallen dan ook meteen op hier. Zo hadden we een tijd geleden ineens bezoek van een vlaamse gaai en zat er vanmiddag een vogeltje in de tuin dat ik niet kende. Ik ben eens gaan zoeken en ik denk dat het een gele kwikstaart of een grote gele kwikstaart was. Ik kon hem helaas niet heel goed bekijken, want "ons" roodborstje houdt zijn terratorium goed in de gaten. Het bezoekje was dus maar van korte duur.

Het wordt ondertussen wel eens tijd dat we aan een kinderwagen gaan denken. Nu valt de kinderwagen onder een van de onderdelen die ik aan Paul heb overgelaten (samen met de babyfoon, bedverhogers en het schilderen van de kast), dus ik had me er tot nu toe nog niet echt mee bemoeid. Een collega van hem kent iemand die bij een kinderwagenfabrikant werkt en daardoor de wagens voordelig (voor de helft van de prijs) kan aanschaffen.

De keuze voor het merk was dus niet zo moeilijk, maar toen nog het model. Nu is Paul nog steeds bang dat de wagen niet in onze toekomstige (en nog uit te zoeken) auto zal passen, dus zijn we vandaag winkels langs geweest om kinderwagens in te vouwen. Paul heeft zich helemaal uitgeleefd. Twee uur lang heeft hij, in 3 verschillende winkels, alle modellen uit elkaar gehaald, ingeklapt en uitgeklapt. Hij heeft verkopers bestookt met de meest onmogelijke vragen (petje af voor de heren en dame die zich daar doorheen geworsteld hebben) en uiteindelijk een keuze gemaakt. Onze nieuwe kinderwagen wordt de Mutsy 4 rider. Dat is opgeklapt de 'dunste' wagen, hoewel hij daardoor wel iets langer is dan de rest.

Mijn taak was een stuk makkelijker: ik zou de kleur uitkiezen. Na een rondje door een van de winkels, die elke leverbare kleur hadden staan, zat mijn taak erop. Het wordt een grijze. Ik vond de rode en paarse ook erg mooi, maar ik ben bang dat zo'n donkere wagen in de zomer wel erg warm wordt. Zo'n lichte wagen wordt misschien wat eerder vies, maar alles kan los en in de was, dus dat komt vast wel goed.

Paul gaat vanavond zijn keus nog even bespreken met zijn vader (van wie we de wagen cadeau krijgen) en daarna kunnen we hem bestellen.

Dit is Sherlock Holmes zoals je hem nog nooit eerder gezien hebt! Was hij vroeger nog het toonbeeld van beschaving, is daar nu niets meer van terug te vinden. Het is een zuiplap en een vechtersbaas, die zichzelf (en dr Watson) voortdurend in de problemen brengt.

Maar hoewel het karakter lijnrecht tegenover de 'standaard' Holmes staat, is het verhaal wel een échte Sherlock Holmes. Het is een verhaal vol mysterie en magie, waar Sherlock op het eind toch doorheen weet te prikken. Hij weet elk 'onmogelijk' onderdeel uit het verhaal op te lossen en (gelukkig voor mij) uit te leggen.

Hoewel ik eigenlijk niet verwacht had dat het zo'n actiefilm zou zijn, was de film wel wat ik ervan verwacht had: lekker niksig vermaak. Niet heel diepzinnig of zwaar, gewoon een lekker avondje uit.

Wij hebben een koud huis. Dat wisten we al, wij zijn er ondertussen aan gewend en voor de visite liggen er altijd fleecedekentjes klaar. Gisteren kreeg ik een thermometer, die hadden we nog niet. Die heb ik nu een tijdje in alle ruimtes in huis gelegd en het bleek toch nog kouder te zijn dan ik dacht.

De woonkamer is 16 graden, terwijl de thermostaat aangeeft dat het 18 graden is. De gang, de overloop en de slaapkamers zijn overdag 14 graden. 's Nachts, als de verwarming uit is, daalt die temperatuur naar 12 graden. De badkamer is nog een graadje kouder (tochtende buitendeur), maar de grootste verrassing was de bijkeuken. Daar is het echt ontzettend koud, dat wisten we al. Het was me al eens opgevallen dat frisdrank uit de bijkeuken vaak kouder is dan die uit de koelkast. Toch was het een beetje een schok om te zien dat het daar vanmorgen slechts 6 graden was. En dat terwijl het dak is geïsoleerd en we daar een raam met dubbel glas hebben. Nu zit de deur naar de bijkeuken eigenlijk altijd dicht, dus de huiskamer heeft er geen last van, maar er moet toch wel een manier zijn om die ruimte wat warmer te krijgen?

Gisteren ben ik eigenlijk te druk geweest, vermoed ik. Maar wat heb ik gedaan: boodschappen gedaan, blije doos opgehaald, 2 wasjes gedraaid en gordijntjes genaaid. Voor een zaterdag is dat eigenlijk heel weinig, maar toch had ik de hele dag door harde buiken en rugpijn.

Na een gebroken nacht, waarin ik maar geen positie kon vinden die lekker lag, besloot ik vandaag uit te roepen tot relaxdag. Paul is vandaag snowboarden met vrienden, die komt vanavond laat pas terug. Ik kan dus alles lekker in mijn eigen tempo doen, dat scheelt een hoop. Als hij druk bezig is, vind ik het altijd lastig om dan maar een beetje op de bank te gaan hangen.

Vandaag heb ik daar dus geen last van. Ik hang wat op de bank, lees wat tijdschriften (uit de blije doos) en heb mijn verzameling nog uit te proberen recepten bijgewerkt. Tussendoor doe ik ook nog wat nuttige klusjes, waardoor ik ondertussen al veel meer gedaan heb dan gisteren, maar allemaal veel relaxter. Het scheelt natuurlijk ook dat ik niet twee keer heen en weer hoef te lopen naar het winkelcentrum , waardoor mijn rug me vandaag wel weer aardig vindt.

Mag ik even mopperen? Ik heb even een momentje van zelfmedelijden (hormonen). De laatste tijd vechten mijn kind, mijn darmen en mijn blaas om het beste plekje in mijn lijf. De kleine spruit lijkt te winnen, waardoor mijn darmen nu aanvoelen alsof ze een langzaam en pijnlijk einde tegemoet gaan en mijn blaas zich stilletjes in een (heel klein) hoekje heeft teruggetrokken. Dit alles op een dag waarop ik veel te veel moest lopen (door de sneeuw was fietsen niet handig), waardoor mijn onderrug nu aanvoelt alsof mijn spieren zich los proberen te wurmen om elders een beter onderkomen te zoeken. Ik heb al een warm bad genomen, maar ook dat kon ze niet overtuigen om te blijven. Mijn laatste poging wordt vroeg naar bed gaan. Paul is er toch niet, dus ik ga gewoon lekker op bed liggen. Als dat niet helpt, weet ik het ook niet meer. Dan ben ik bang dat ik het voortaan zonder rugspieren zal moeten stellen.

 

Welterusten.

Al een tijdje ben ik, samen met mijn moeder, bezig met alle stofjes voor de kinderkamer. We hebben het hele wiegje al klaar, maar die staat zo ongezellig op de gang dat ik daar nog geen foto van wil nemen, ik wacht wel tot hij het kamertje in kan. Vanmiddag heb ik de gordijntjes afgemaakt. Ook die kunnen nog niet het kamertje in, omdat Paul daar nog aan het verven is, maar ik heb ze vanmiddag wel even uitgehangen in de huiskamer.

Je kunt het niet zo heel goed zien, omdat ik de foto behoorlijk moest verkleinen en hij daarbij ineens een beetje wazig werd, maar er staan leeuwen, zebra's, giraffen, olifanten en nijlpaarden op. De rest van de kinderkamer moeten jullie er zelf nog even bij fantaseren: de kast wordt lichtgeel (net als de lichte streep in de gordijntjes) en daar wil ik sjabloontjes op maken in die donkere kleur blauw. Het wiegje is groen met een gebroken wit hemeltje. Alle kleurtjes komen in de gordijntjes terug, alleen de commode en de boekenkast zijn houtkleurig.

Vandaag worden er wat meubeltjes bezorgd. Ze kunnen ergens tussen half 12 en 4 uur komen, dus vanmiddag kan ik de deur niet uit. Tijd dus om lekker wat in huis te gaan rommelen. Mijn plan is om het in ieder geval heel erg rustig aan te doen vandaag. Ik heb de laatste tijd aardig wat harde buiken gehad, wat een teken is dat ik het rustiger aan moet doen. Dus gisteravond lekker in bad geweest (wat goed ging totdat ik er weer uit wilde) en vanmorgen tot 10 uur uitgeslapen. Morgen met de bus naar m'n werk, eens zien of dat wat uitmaakt.

 

Verder wil ik vandaag graag de vaatwasser nog een keer laten draaien en een wasje doen (liefst twee). Het zou mooi zijn als ik ook nog ergens vandaag boodschappen kon doen, maar met een beetje pech wordt dat dus pas vanavond. Verder wordt het achter mijn laptopje hangen, beetje piano spelen en verder gaan met de gordijntjes. Klinkt redelijk rustig aan, toch?

We zijn vandaag alweer 28 weken zwanger. Ruim over de helft, wat vliegt de tijd! Na mijn stukje over het niet genieten van zwanger zijn en een mopperstuk over pufcursussen, vond ik dat het ook wel eens tijd werd voor een iets positiever geluid. Meestal zijn dat namelijk de kleine dingetjes, net niet genoeg voor een eigen blogje. Daarom nu maar eens verzameld in een 'zwanger zijn is wél leuk' blogje.

 

Vanaf 28 weken is ons spruitje levensvatbaar. Natuurlijk mag hij nog gerust heel wat weekjes blijven zitten, maar het is toch een hele geruststelling dat hij een kans maakt als er iets gebeurt. Ik ben zelf nooit echt het verzorgende type geweest, beschouwde mezelf altijd als behoorlijk egoistisch. Maar toch merk ik dat ik ook aan het veranderen ben. Laatst realiseerde ik me zelfs ineens dat het me eigenlijk niet uitmaakt wat er tijdens (of na) de bevalling met mij gebeurt, zolang het met spruitje maar goed komt. En geloof me, dat soort ideeën zijn voor mijn doen echt schokkend.

Paul begint ook steeds meer betrokken te raken bij ons spruitje. Natuurlijk vond hij het vanaf het begin al erg leuk, maar hij heeft altijd wat meer tijd nodig om aan veranderingen te wennen. Bovendien heeft hij natuurlijk veel minder contact met spruitje (daarom schreef ik dat ik hem zo graag zou willen delen). Maar laatst zei hij dat hij ondertussen toch wel gehecht is aan die kleine frummel. Hij vindt het erg leuk om 's avonds te wachten tot ik slaap, omdat spruitje dan behoorlijk actief wordt, en dan met zijn handen op mijn buik te liggen. Op die manier heeft hij toch nog zijn eigen 'privémomentje' met spruitje.

 

Samen met mijn moeder ben ik druk bezig de stofjes voor het wiegje en de gordijntjes te naaien. Ik merk dat ik dat extra geconcentreerd doe om maar zo'n mooi mogelijk resultaat te krijgen (tot grote frustratie van mijn moeder, die vindt dat ik niet opschiet), terwijl ik normaal gesproken echt niet zo perfectionistisch ben. Ik begin nu zelfs lol te krijgen in het naaien, heb zelfs al plannen voor vervolgprojecten, het moet toch niet gekker worden

 

Misschien zijn het de hormonen (die geef ik tegenwoordig de schuld van alles), maar dit zijn voor mij de dingetjes die het leuker maken. Dus niet het zwanger zijn zelf, niet de aandacht van anderen, maar de kleine veranderingen die ik in onszelf zie.

Vandaag had ik mijn eerste pufles en gelukkig viel het mee (er werd niet gepuft, dat was al een pré). Het was een nuchtere informatieve les. Terwijl de docente aan het vertellen was, deden we allerlei oefeningen, dus het was beweging en informatie tegelijk. Bijkomend voordeel is dat ze een zwembad (verwarmd oefenbad voor fysiotherapie) hebben waar we na de les gebruik van mogen maken. Ik ga straks dus maar eens kijken of ik nog in mijn bikini pas...

 

De docente is een fysiotherapeut die gespecialiseerd is in bekkenbodems. De eerste drie lessen gaat ze dan ook vooral aandacht besteden aan bekkenbodemoefeningen. Een van die drie lessen vindt in het zwembad plaats, heel fijn :) Vervolgens doet ze nog een les normale zwangerschapsgym, een les over pijnbeleving en een les yoga. Ergens halverwege is er ook nog een partnerles.

De groep is heel divers. Van een notaris tot een administratief medewerker en van een arts tot een student theologie. De meesten zijn zwanger van hun eerste kindje.

 

Het enige nadeel is dat het aan de andere kant van de stad is. Ik ben 2x 45 minuten aan het fietsen voor een les van een uur. Vooral als het zo koud is als vandaag is dat geen pretje, zeker niet als je met natte haren uit het zwembad komt. Maar ik kan altijd nog de bus naar huis pakken en mijn fiets laten staan, die haal ik dan de volgende dag na m'n werk wel weer op. Maar ja, dat zien we dan wel weer, voorlopig ga ik gewoon duimen voor dooi en lente.

Veel mensen zeggen "geniet ervan" als ze weten dat je zwanger bent. Nu had ik het de eerste 3 maanden redelijk makkelijk, maar toch kon ik niet zeggen dat ik er echt van genoot ofzo. Ik was moe, zat vreselijk verstopt en voelde me als een opgeblazen ballon. De maanden daarna werden beter, maar nog steeds kan ik het geen genieten noemen.

 

Als ik mensen vraag wáár je dan precies van zou moeten genieten, krijg ik vaak dezelfde antwoorden:

1. Dat hij nu nog alleen van jou is, je hoeft hem met niemand te delen.

2. Van het leven in je buik, van de schopjes die je voelt.

3. Dat iedereen zo aardig voor je is, van de aandacht die je krijgt.

 

Maar (1) ik wil ons spruitje juist graag delen! In ieder geval zou ik hem graag met Paul delen, is dat zo raar? Nu moet hij net het geluk hebben dat Spruitje in een actieve bui is. En (2) natuurlijk is het leuk dat er een klein mensje leeft in mijn buik, maar door dit soort opmerkingen voel ik me juist schuldig als ik mopper omdat Spruitje me uit m'n slaap houdt met zijn getrap. En die extra aandacht (3) vind ik zelfs ronduit vervelend, ik wil helemaal niet dat iedereen zo op me let!! Ik wil gewoon behandeld worden als een normaal mens, niet als een gehandicapte die niets zelf kan. Ik erger me aan de geschrokken gezichten als ik vertel dat ik nog steeds elke dag 10 km naar mijn werk fiets, of de reacties als ik zeg dat ik zelf boodschappen doe en Paul me daar niet bij helpt (hij ruimt thuis trouwens wel altijd de boodschappen op hoor, maar dat deed hij voor mijn zwangerschap ook al). Ik vind het vervelend als wildvreemden ineens aan mijn buik willen zitten, als mensen commentaar hebben op wat ik eet of horrorverhalen vertellen over bevallen.

 

Volgens mijn vader heb ik het gewoon te goed, leer je pas genieten als er een periode van niet-genieten tegenover staat. In dat geval zal ik straks, na de eerste slapeloze nachten, vast wel begrijpen wat er te genieten viel aan zwanger zijn.

Een tijdje geleden schreef ik over mijn oom, waarbij longkanker geconstateerd is. Hij is inmiddels begonnen aan een chemokuur. Ze hadden juist het idee dat deze een beetje aan begon te slaan toen de volgende tegenslag zich aandiende: een epileptische aanval. Natuurlijk volgde onmiddelijk weer een hele lading onderzoeken, waaruit bleek dat er ook uitzaaiingen in zijn hersenen zitten.

Volgens mijn tante zijn deze uitzaaiingen redelijk goed te behandelen, maar moeten ze daarvoor naar een gespecialiseerde kliniek. Het was nog niet helemaal duidelijk of dat wel tegelijk kon met zijn chemokuur, maar ze hopen op het beste.

 

Wordt vervolgd...

Gisteren hadden we eindelijk de tests waar ik twee weken geleden over schreef. We mochten ons extra vroeg melden bij de poli verloskunde, waar ik een mierzoet drankje kreeg (glucose). Het smaakte naar 7up, wat echt niet lekker is om 8 uur 's ochtends! Ik ben er nog heel lang misselijk van geweest.

De glucose moest een uur lang in mijn systeem zitten voor ze bloed af konden nemen, dus in de tussentijd kon ik een echo laten maken. Daar bleek dat het allemaal wel meeviel met die extreme groei. Het hoofdje is naar verhouding iets groter (maar niet té groot, geen waterhoofd ofzo), maar de rest van het lijfje loopt nog steeds 1 week voor op de normale groeicurve. Dat betekent dus dat hij niet ineens heel snel is gaan groeien ofzo. Ze kon trouwens ook zien dat hij braaf met zijn hoofdje naar beneden ligt.

De verpleegkundige heeft daarna nog mijn bloeddruk opgemeten en die was weer iets hoger geworden. Blijkbaar heb ik een bloeddruk die erg wisselend is, meer kon ze er ook niet over zeggen.

Vervolgens kon ik door naar de verloskundige, die eigenlijk niet veel meer kon toevoegen aan mijn bezoekje, de echoscopist had de echo al met ons doorgesproken. Ze heeft nog wel even gevoeld en naar het hartje geluisterd, maar binnen 10 minuten stond ik weer buiten.

Tot slot kon ik me dus eindelijk melden bij het lab, waar ze bloed afgenomen hebben voor de diabetestest. Gelukkig belde de verpleegkundige een uur later al om te zeggen dat ook die uitslag helemaal goed was, ik heb dus geen zwangerschapsdiabetes.

 

Al met al een drukke ochtend, maar gezien de resultaten zeker de moeite waard. We zwangeren weer helemaal gerustgesteld verder.

Ik ben deze week weer gaan fietsen. Hoewel ik door mijn collega's voor gek verklaard werd en een vriendin er van overtuigd was dat ik bij elk glad stuk onderuit zou gaan, heb ik het er toch op gewaagd. De bus was ik namelijk zo ontzettend zat ondertussen! Ik zat in zo'n buslijn waar steeds dezelfde mensen in zitten, die vervolgens tegen je gaan praten als ze je ook een paar keer gezien hebben. Op zich natuurlijk geen probleem, als iemand iets gezelligs te melden heeft, maar deze mensen waren echt zeikerds! De hele rit (heen én terug) mocht ik aanhoren hoe ellendig het was dat de busroute verlegd was, waardoor de bus er nu 10 minuten langer over deed en veel drukker was. En dat hoor je dan niet van één persoon, maar van zo'n beetje elke 'vaste klant' van die buslijn. Ik stap op bij een van de haltes die er later bij gekomen is, dus had ook steeds het gevoel alsof mij persoonlijk werd kwalijk genomen dat de busroute veranderd was.

In ieder geval, toen we ook nog eens twee keer op één dag een buschauffeur hadden die compleet verdwaalde, had ik het helemaal gehad en besloot ik weer te gaan fietsen. Ik doe er iets langer over dan met de bus, maar heb wel een stuk minder frustraties en een stuk meer beweging. Bovendien is het gewoon lekker om even buiten te zijn. Ik ben blij dat ik alle (ongetwijfeld goedbedoelde) adviezen in de wind geslagen heb.

Ik heb heel lang getwijfeld of ik me in zou schrijven voor een zwangerschapscursus (puflessen). Van de meeste vrouwen die er een gevolgd hebben, hoor je dat ze er tijdens de bevalling niets aan hadden, dat ze alles toch weer vergeten waren. Bovendien zijn er geen leuke cursussen bij ons in de buurt. Er zitten wel allerlei zweverige cursussen in de buurt met acupunctuur en yoga, maar dat is niets voor mij. Vandaag heb ik me, eigenlijk op aandringen van Paul, toch maar ingeschreven voor een cursus. Deze is helaas wel aan de andere kant van de stad, maar het is een nuchtere, informatieve cursus. Omdat ik zo laat ben met inschrijven, is mijn eerste les al over 2 weken. Ik ben erg benieuwd of ik er daadwerkelijk iets aan zal hebben.

Mopper, klaag, zeur! Gaat het het hele weekend sneeuwen, ben ik vandaag vergeten om mijn snowboots weer mee terug te nemen van mijn werk! Ik had ze vanmorgen aan gedaan, omdat het hier spekglad is door platgelopen sneeuw. Maar ja, nu staan ze daar dus een heel weekend lekker warm en droog, terwijl ik koude en natte voeten krijg (en waarschijnlijk ook nog eens flink onderuit ga). Zucht, hoe lang gaat die chaos in mijn hoofd nog duren?