De keuken vordert langzaam maar zeker. De kastjes hangen en staan, het aanrechtblad is op maat gemaakt en geplaatst, de wasbak en kookplaat zitten erin en vanavond hebben we de blauwe beschermfolie eraf gehaald. De keuken is nog niet klaar, maar ik MOEST gewoon zien hoe het er uit ziet! En hij is prachtig!

 

Er moet nog een hoop gebeuren. De sierlijst onder de bovenkastjes moet nog geplaatst, samen met de lampjes onder de kastjes. Er moeten nog 2 "loze" frontjes in de kastjes op de plekken waar geen laden komen. Onderop moet nog een plaat komen, de tegels moeten nog op de muur en we moeten nog een nieuwe vloer uitkiezen en plaatsen. En dan ben ik ongetwijfeld nog heel veel vergeten.

 

Morgen doen we het rustig aan. Paul gaat wat leuks doen met Junior, zodat ik wat tijd heb voor het hoognodige achterstallige huishoudelijke werk. Er moeten namelijk ook nog ongeveer 84 wasjes gedraaid worden en de hele huiskamer is bedekt in een mooi egaal laagje stof.

 

Zondag komt mijn schoonvader weer, dan gaan Paul en hij de restjes keuken aanpakken.

Er wordt hier inmiddels wild geklust in de keuken. We zijn nu een paar dagen bezig, er is al veel gedaan, maar je ziet er nog maar weinig van.

 

Dag 1 (maandag): we ruimen de keuken helemaal leeg, halen alle losstaande apparatuur uit de keuken en halen de nieuwe keuken bij de Ikea. 's Avonds slopen we ook nog even de bovenkastjes eruit.

 

Dag 2 (dinsdag): Junior en ik bivakkeren bij een vriendin, terwijl Paul met zijn vader de complete keuken eruit sloopt. Ook verwijderen ze de schoorsteen, halen ze de tegeltjes van de muur, bereiden ze elektra en water voor en stuken ze de muren.

 

Dag 3 (vandaag): Junior en ik bivakkeren bij mijn moeder. Mijn schoonvader trapt een gat in de vloer, die door en door verrot blijkt te zijn. Daarom vervangen ze de complete vloer, leggen ze de elektra aan en werken ze de muren netjes af. Paul is nu nog naar de bouwmarkt om tegels te halen voor de muur.

 

Het plan is om morgen de keuken op te bouwen (er staan al wat kastjes in de huiskamer) en aan te sluiten. Misschien komen ze zelfs al aan tegelen toe, je weet maar nooit.

We twijfelden al een tijdje: verhuizen of verbouwen. We wonen hier ontzettend fijn, hebben een heerlijk huis in een gezellige buurt. Maar sinds Junior er is, hebben we een chronisch gebrek aan ruimte.

 

Na een hoop wikken en wegen, hebben we een besluit genomen. Zolang de korting op de overdrachtsbelasting nog van toepassing is, zetten we ons huis te koop. Wanneer het huis nog niet verkocht is wanneer die regeling afloopt, gaan we alsnog verbouwen. We hebben een makelaar gevonden die alleen kosten rekent bij verkoop. Als het huis niet verkocht wordt en we het uit de verkoop halen, zijn daar voor ons geen extra kosten aan verbonden.

 

Daarom staat ons huis nu sinds twee weken te koop. We hebben zo'n charmant bord op ons raam, hebben het halve huis leeg gehaald voor foto's (dank je schoonzusje voor de opslagruimte op zolder) en houden nu continue de 'inkijk' netjes voor het geval er potentiële kijkers door het raam gluren.

 

Gisteren hadden we voor het eerst een kijker. Na anderhalve dag opruimen en schoonmaken (en ons verbazen over de zooi die toch nog overal rondslingert), was het de beurt aan de makelaar. Die was vrij snel klaar. Het meisje was namelijk op zoek naar een huis waar niet in geklust hoeft te worden en ons huis is wel heel dringend aan een nieuwe keuken toe.

 

Paul overlegde met de makelaar. Die gaf aan dat het op zich wel een goede investering is om een goedkoop keukentje te plaatsen. En aangezien wij de komende week vrij zijn, kwamen de plannen al snel. Een keuken van de Ikea is echt helemaal niet duur. En hoe langer het huis niet verkocht wordt, hoe langer wij zelf nog profijt hebben van die nieuwe keuken. Paul gaat morgen 'oriënteren' bij de Ikea. En als ze de spullen op voorraad hebben, zouden we zaterdag al kunnen beginnen.

 

Ik heb er al echt zin in :D

Al tijden loop ik hierover te mopperen: er is veel te weinig leuke kleding voor jongens in de winkels. Als je een winkel of afdeling met kinderkleding bekijkt, is het overgrote deel meisjeskleding. Af en toe kan ik er echt wanhopig van worden.

 

Vandaag had ik een hele dag voor mezelf en besloot ik het eens anders aan te pakken. Normaal gesproken ga ik de stad in en zie ik wel wat ik tegen kom. Dit keer heb ik vooraf alle kinderkledingwinkels in Utrecht opgezocht (d.w.z. degene die google kon vinden). Ik maakte een route en heb er zoveel mogelijk bezocht. Met succes! Hoewel het geen goedkope grap was, die kleine winkeltjes verkopen vaak alleen merkkleding. Maar daar heb ik me voor deze keer overheen gezet. De kleine knul van mij was bijna overal alweer uit gegroeid en had echt spullen nodig voor de winter.

 

Ik kwam thuis met een flinke buit. Voornamelijk t-shirts met lange mouwen, maar ook met aardig wat broeken. Eén tweedehandsje, de rest nieuw. Ik ben zelfs naar de zelfgemaakt-markt geweest, waar ze helaas ook alleen maar meisjeskleren hadden.

 

Voorlopig kan hij weer even vooruit. En ik ga maar eens kijken of ik Juniors eigen 'zelfgemaakt-markt' kan beginnen, maar dan met jongenskleding, in de goede maat.

Ik ben op zoek naar een recept. Ik zoek namelijk het recept voor de lekkerste kip allertijden. Heb jij hem voor me? Wat is jouw succesrecept?

 

23/9: Even een aanvulling: googlen kan ik zelf ook nog wel. Maar dan krijg je duizenden recepten. Ik ben op zoek naar dat ene recept. Het recept waarvan jij denkt: zo lekker heb ik kip nog nooit gegeten!

In het kader van mijn pogingen tot 'minderen', wil ik graag mijn avond met jullie delen. Ik ging namelijk met twee vriendinnen uit eten en naar de bios. Iemand gaf me laatst de tip om bij alles wat je eet, te denken: "wil ik dit eigenlijk wel in mijn mond stoppen?" En vanavond leek me nou een mooi moment om die strategie eens te testen.

 

Het begon eigenlijk al met de lunch. Normaal gesproken neem ik, als ik weet dat ik 's avonds uit eten ga, de warme maaltijd in het bedrijfsrestaurant. Dit met het idee dat ik dan in ieder geval nog groente eet, dus dat het niet uitmaakt wat ik 's avonds eet. Maar ja, uiteindelijk eet je dan wel twee warme maaltijden op een dag. Vandaag nam ik dus een Waldkornbol met kaas en mosterd, met een halve liter halfvolle melk (mijn normale lunch).

 

Ik had de hele middag geen tijd voor een tussendoortje, dus ik had razende honger toen we eindelijk aan tafel konden. Toch hield ik me in. Geen dikke laag kruidenboter op het broodje, maar een minimale hoeveelheid. Ik koos wel voor (vegetarische) pizza in plaats van pasta of salade, maar... toen ik het idee kreeg dat ik vol zat, stopte ik met eten. Normaal gesproken zou ik mijn pizza helemaal opgegeten hebben en zeker niet gestopt zijn bij de eerste tekenen van 'vol'. Na het eten koos ik voor een kopje thee in plaats van een cappuccino met suiker. Oh ja, en het koekje bij de thee liet ik liggen.

 

Bij de bioscoop heb ik wel popcorn genomen. Maar ik koos voor een kleintje i.p.v. een grote en nam daarbij een flesje water in plaats van cola. En die popcorn deelde ik natuurlijk met de twee andere dames.

 

Al met al heb ik een super avond gehad en ik voel me er nog goed bij ook. Dit zou ik vaker moeten doen.

Kent iemand toevallig het boek Smartsize me al? Ik overweeg om het aan te schaffen, maar twijfel nog.

Ik heb mijn 'taart-op-bestelling' toch nog een beetje aangepast, vind hem beter zo. Hij is inmiddels opgehaald en haar vader vond hem helemaal goed. Hij zou nog laten weten wat de jonge dame er zelf van vond.

 

 

Mijn taart-op-bestelling is af. En ik kan je wel vertellen: voorlopig bak ik geen taarten meer. In ieder geval niet zolang het nog zo vies warm is, want dat is echt een crime voor je marsepein. Maar goed, morgen wordt hij opgehaald. Ik hoop dat de jongedame hem mooi vindt. En lekker natuurlijk. Hij is gevuld met een laag aardbeienvlaaivulling en een laag mona aardbeienpudding.

Een berichtje over van alles.

 

Financieel gaat het redelijk. Ik heb weer overzicht over onze inkomsten en uitgaven en we staan niet meer rood. Maar we sparen nog steeds niet, dus ik ben nog niet tevreden. Nu we meer overzicht hebben, hoopte ik dat bezuinigen beter zou gaan, maar het resultaat valt dus een beetje tegen. Ik moet wel eerlijk zeggen dat ik nog maar één keer bij de Lidl geweest ben. Dat moet ik echt vaker doen!

 

Het helpt trouwens ook niet dat een van de twee katten maar blijft vechten en ik dus zo'n beetje om de maand bij de dierenarts zit om een abces door te laten prikken.

 

Ik ben helemaal niet happy! Het lukt me helemaal niet om ook maar iets af te vallen. Ik zie mezelf terug op foto's en het bevalt me helemaal niet. Ik moet meer sporten en minder snoepen/snacken, maar de zelfbeheersing ontbreekt me :(

 

Met Junior gaat het geweldig. Hij is groot, stoer, lief, schattig en grappig. Loopt als een kievit en oefent met praten. Papa, mama, poes, hondje, waf waf, tok tok (kip), pietepiet (vogel), ja, nee, ik en tillen komen er al heel goed uit. Hij klimt overal bovenop en doet alles na. Hij slaapt goed (en lang), eet alles en kan heerlijk zelf spelen. Kortom, ik heb het geweldigste kind dat er bestaat :D

 

Na mijn koi-taart voor Paul heb ik er nog wat meer gebakken. Een regenboogtaart voor een vriendin, een strik voor m'n nichtje en een gitaart voor mijn broertje. En nu heb ik mijn eerste 'opdracht'. Een collega van Paul heeft me gevraagd om een taart te maken voor zijn dochters verjaardag. Ik heb ja gezegd, maar vind het echt super spannend!

Het is alweer lang geleden dat ik over geld geschreven heb. Nu is dat natuurlijk makkelijk als er genoeg binnen komt. We gingen eigenlijk rustig ons gangetje. Spaarden niet, maar daar maakte ik met niet zo druk om.

 

Tot het me de laatste paar maanden opviel dat we af en toe rood staan. Echt af en toe, want er komt eigenlijk de hele maand steeds wel wat geld bij. Mijn salaris, pauls salaris, voorlopige teruggaaf, teruggaaf voor kinderopvang en af en toe kinderbijslag, allemaal op verschillende momenten in de maand.

 

Maar toen ik gisteren weer zag dat we rood stonden, was ik het zat. Ik had al een hele tijd mijn kasboek niet meer bijgehouden en het irriteerde me dat ik niet wist waar het door kwam. Natuurlijk is het te verwachten dat je uitgaven stijgen wanneer je een kind krijgt, maar niet zoveel dat we van 900 euro per maand sparen naar roodstand konden gaan. Dus heb ik gisteren vrijwel de hele dag besteed aan onze financiële administratie. Dat had ik al sinds december 2009 niet meer gedaan (schaam).

 

Een aantal grote posten werden al heel snel duidelijk:

- Albert Heijn

- Etos

- Praxis / gamma

 

Die laatste post is makkelijk te verklaren. We hebben het afgelopen jaar veel tijd, geld en energie gestoken in het 'verkoopbaar' maken van ons huis. Dat is nu grotendeels klaar, dus ik verwacht daar geen grote uitgaven meer.

 

Bij de Etos kwam ik vaak toen Junior nog poedermelk kreeg. Zijn merk hadden ze niet bij de supermarkt, dus haalde ik het daar. En poedermelk is niet goedkoop. Maar inmiddels drinkt hij gewone melk, dus valt ook die post af.

 

Blijft de Albert Heijn over. Ik heb echt met verbazing (en schaamte) zitten kijken naar de enorme bedragen die we daar achterlaten. Dat ken ik helemaal niet van mezelf! We gaan (gingen!) met gemak 3 - 4 keer per week naar de supermarkt, om nog naast de grote boodschappen elke keer weer 'kleinere' bedragen uit te geven. En die kleinere bedragen tikken samen nog behoorlijk aan.

 

Waarom gaat ze überhaupt naar de AH, zul je je misschien afvragen. Dat komt doordat we hier een AH-XL hebben, met een zelfscankassa. Dit betekent dus dat ik alle boodschappen in mijn fietskarretje kan laden en ze niet meer opnieuw eruit hoef te halen. Geen rijen, lekker snel afrekenen, karretje aan mijn fiets en wegwezen. Ideaal. Daar ben ik tijdens mijn zwangerschap mee begonnen, omdat het slepen met die boodschappen me zo tegenstond. En ben er na mijn bevalling gewoon mee door gegaan.

 

Maar goed, de AH is dus voorlopig even verleden tijd. Ik ga eerst maar eens kijken wat we nog in huis hebben en dan maar bij de Lidl (vreselijke winkel, maar wel goedkoop) de rest van de boodschappen halen.

 

Ik heb onszelf ook weer op een weekbudget gezet. Dat laat ik volgende week ingaan, want als ik voor deze week ga rekenen houd ik nog 5 euro over en daar moet ik dan nog boodschappen (+ luiers) van halen, dat gaat niet werken. Maar ik ga deze week wel zo min mogelijk uitgeven, dat moge duidelijk zijn.

 

Tijdens mijn zwangerschap ben ik vrijwel gestopt met sporten. Na mijn zwangerschap fietste ik wel weer 4x per week 16 km naar mijn werk en terug, maar echt sporten wilde nog niet echt lukken. Het feit dat die zwangerschapskilootjes maar niet wilden verdwijnen, weet ik daaraan. Inmiddels sport ik braaf twee keer in de week. Dat is natuurlijk nog niets vergeleken met de 8 a 10 uur die ik daarvoor regelmatig haalde, maar toch. Ik had in ieder geval geen excuus meer voor die kilootjes.

 

Toen ze toch niet wilden verdwijnen, ben ik op internet eens gaan rondkijken en vond ik de caloriechecker van het voedingscentrum. Dat leek me wel wat. Vooral omdat je daar een account aan kunt maken, zodat automatisch je gegevens worden bijgehouden. Ik nam mezelf voor om een maand lang bij te houden wat ik at, zodat ik een beeld had van waar de problemen lagen.

 

Inmiddels is die maand voorbij en heb ik inderdaad een heel aardig beeld. Ik eet namelijk in extremen. Er gaan dagen voorbij dat ik met moeite aan de 1300 kcal kom, maar daar staan dan weer dagen met ruim 3000 kcal tegenover. Mijn uitdaging is dus om wat stabieler, gelijkmatiger te gaan eten.

 

De dagen met veel calorieën, vallen meestal op werkdagen. En ik eet inderdaad regelmatig een snack bij de lunch, dus dat probleem is redelijk op te lossen. Ik heb mezelf nu op een rantsoen gezet van 1 snack per 2 weken.

 

Andere dagen met veel calorieën zijn de dagen waarop we barbecueën. Dat is Pauls grote hobby, dus dat doen we regelmatig (4 - 5 keer per maand). Ik moet nog even bedenken hoe ik dat kan oplossen, zonder Pauls barbecueplezier te verpesten (d.w.z. zonder me er al te veel mee te bemoeien).

 

De dagen met weinig calorieën vallen meestal op mijn vrije dagen. Dat zijn inderdaad vaak de dagen dat ik maar mager ontbijt (meestal 1 boterhammetje, samen met Junior), vergeet te lunchen (dan ligt Junior op bed, dus kan ik eindelijk even zitten of aan de slag in huis) en 's avonds genoeg tijd heb om gezond te koken. Ik heb me nu voorgenomen om een tijdje met Junior mee te eten en dan maar te zien hoe het uitpakt. Dan krijg ik in ieder geval iets meer binnen.

 

Met deze kleine veranderingen ga ik de komende maand maar weer bijhouden hoe het nu gaat. Eens zien of dit voldoende is om die kilootjes ervan te overtuigen te vertrekken.

Gisteren ben ik naar de tentoonstelling van de Word Press Photo geweest. Jeetje wat is dat heftig zeg! Natuurlijk zaten er ook vrolijke foto's bij, maar bij de meeste foto's dacht ik "hoe kun je daar nou koelbloedig bij blijven staan en foto's maken!?"

Zo was er bijvoorbeeld een serie foto's over iemand die in een rivier aan het verdrinken is. Daar ga je toch niet gewoon bij staan kijken en foto's maken? Spring in het water en redt die man!

 

Maar goed, dat soort dingen ga ik waarschijnlijk nooit begrijpen. Ik ben blij dat ik geweest ben, maar ik denk niet dat ik ooit nog naar een World Press Photo tentoonstelling ga.

1 pak verse pasta

2 a 3 courgetten, in stukjes

1 ui, gesnipperd

Pijnboompitjes

1 bakje verse pesto of 1 potje pesto (Bertolli)

 

Zet water op met een beetje zout.

Rooster de pijnboompitjes in een droge koekenpan.

Bak de ui en voeg de courgetten toe.

Voeg de pijnboompitten en de pesto toe.

Kook de pasta gaar en roer alles door elkaar.

200 g kabeljauw

200 g rijst (ongekookt)

1 courgette

1 ui

1 prei

bakje creme fraiche

2 el mosterd (niet de scherpe)

 

Kook de rijst gaar.

Snijd de groenten klein en roerbak ze.

Bak de kabeljauw, hij moet uit elkaar vallen.

Doe de vis bij de groenten.

Doe er de creme fraiche en de mosterd bij.

Roer de rijst erdoor en klaar!

Ik zag ineens dat ik jullie het eindresultaat van mijn taartenmakerij nog niet heb laten zien. Een tijdje geleden schreef ik al dat Paul graag een koitaart voor zijn verjaardag wilde. Dus ik ging bakken en oefenen, oefenen, oefenen. Ik heb nog nooit zoveel oefentaarten gemaakt.

 

Maar het eindresultaat is nog best aardig gelukt, vind ik zelf.

Mijn kleine helper ontdekt langzaam maar zeker ons huishouden. En daarmee bedoel ik niet alleen het huis, maar echt ons hele huishouden. Hij is dol op de wasmachine. In het begin stopte hij alles wat los zat erin, maar inmiddels houdt hij het bij echte was. Als ik ga wassen, stopt hij de was in de machine. Hij doet de deur dicht draait aan de knop en drukt op start. Alleen wasmiddel vindt hij nog overbodig, maar daar help ik hem wel bij.

 

En na het inruimen is de lol nog niet voorbij! Hij kijkt graag hoe de was rond draait in de machine. Een van de weinige momenten dat hij stil zit.

 

Omdat hij mijn kleine ster in het huishouden is, heb ik hem vandaag ook laten helpen met de afwasmachine. Onbreekbare spullen als pannen, plastic bekertjes en bordjes leken me geen kwaad kunnen. En ik had gelijk. Hij pakte de spulletjes die ik hem aanwees en zette ze keurig op de plek die ik hem daarna aanwees. En deed daarna keurig het kastdeurtje dicht. Tot hij bij de litermaat kwam. Die staan hier per drie opgestapeld en dat vond hij razend interessant. Zo interessant dat ik de rest van de vaat zelf moest doen.

 

En als de vaatwasser leeg is, kun je er weer van alles in stoppen...

Junior gaat logeren.

Voor de eerste keer.

Bij mijn moeder.

 

Mijn moeder heeft er zin in. Paul heeft er zin in (uitslapen!!!). Junior heeft er nog geen benul van. En ik? Ik heb er buikpijn van. Ik weet wel dat er maar weinig kan gebeuren, het is maar een nachtje en mijn moeder heeft al meerdere babies succesvol grootgebracht. Maar ergens in mijn achterhoofd zit toch altijd weer een stemmetje dat zegt dat alleen ik voor mijn kleine mannetje kan zorgen. Erger nog: mijn stemmetje zegt dat ik alleen voor mijn kleine mannetje moet zorgen, dat ik hem niet zomaar bij iemand anders mag dumpen om zelf een leuke avond te hebben.

 

Volslagen onzin natuurlijk, dat weet ik ook wel. Mijn moeder is dol op Junior en hij op haar, geen van beide zal het als 'dumpen' ervaren. En we gaan echt ontzettend weinig weg, de keren dat hij sinds zijn geboorte een oppas had, zijn op 1 hand te tellen (om precies te zijn: dit is de 3e keer, waarvan 1 keer een begrafenis). Het is dus echt niet zo dat we hem om de haverklap met een oppas opzadelen, om zelf lekker te gaan feesten.

 

En Junior maakt het me ook niet makkelijk. Gisteren kreeg hij namelijk opeens koorts! Verder was er eigenlijk niets aan de hand en het schijnt wel vaker voor te komen. Een nachtje uitzieken en vanmorgen was alles ook alweer helemaal in orde. Maar ja, dat maakt het wegbrengen er niet makkelijker op. Wat als hij weer koorts krijgt? Als hij zich helemaal niet lekker voelt en zijn moeder niet in de buurt is, als het toch iets ernstigs blijkt te zijn?

 

Kortom: ik maak mezelf helemaal gek. Ik doe hard mijn best om dat stomme stemmetje te negeren en mijn gezonde verstand te volgen, maar ik heb toch wel een heel hardnekkig stemmetje...

Paul heeft bedacht dat hij voor zijn verjaardag graag een taart met een koikarper erop wil. Nu heb ik nooit taarten met marsepein gemaakt, dus ik ben maar eens aan het oefenen geslagen.

 

Ik ben nog lang niet tevreden, maar voor een eerste poging vind ik hem lang niet gek.

 

Ik ben heel even de warmte ontvlucht, even languit op de bank, met mijn laptopje op schoot. Een mooi moment om nog eens wat foto's van mijn kleine man te plaatsen.

 

Dit is bij mijn moeder voor het huis. Paul en Junior zitten gezellig samen in de boot van de buurtjes. En het is maar goed dat Paul hem zo goed vast heeft, want Junior is dol op water (en vooral spetteren in water) en zou er zo ingedoken zijn.

 

 

Bij Paul op de motor.

 

Alles wat van iemand anders is, is razend interessant. Zelfs het doosje waar Joris (een van de katten) graag in ligt, wordt meteen ingepikt.

 

Nee hoor mama, ik heb helemaal niet met de plantjes gespeeld, hoe kom je daar nou bij?

 

Junior helpt zijn vader graag met klussen. Hier zetten ze gezellig samen een tafeltje in elkaar.

 

 

Rijden met zijn karretje doet hij niet, erop en eraf klimmen is al leuk genoeg.

 

Grinnik. Mijn stadsmannetje vond die koe razend interessant, maar toen we haar van dichtbij gingen bekijken, vond hij haar toch wel een beetje eng.

 

Zijn eerste verjaardag alweer!

 

Met oma in het badje.

Junior heeft hooikoorts!

 

Hij heeft rode oogjes waar steeds traantjes uit rollen. Hij loopt ook steeds geïrriteerd te wrijven, in zijn oogjes en ernaast. En hoe grondig je zijn neus ook afveegt, binnen een seconde loopt er weer snot uit. En hij heeft een vreselijke hoest. De hele dag en nacht door, is hij aan het hoesten, het is echt heel zielig.

 

We zijn naar de huisarts geweest, maar die kan niets doen. Hij is nog te jong, hij mag de medicijnen nog niet hebben. Dus tja, wat moet je dan?

Jullie hadden nog foto's tegoed van mijn blogje van gisteren. Hier komen ze:

 

Laten we maar beginnen met de katten

 

Deze jongedame heet Missy. Ze is drie jaar oud en woont sinds kort bij ons, samen met haar broer Joris

 

Joris zit graag op en in spullen. Hij heeft een eigen doosje in de huiskamer staan, waar hij zich even kan terugtrekken. Maar natuurlijk is hij altijd op zijn hoede en houdt hij goed in de gaten of ik wel aan het kattenvoer denk wanneer ik boodschappen ga doen.

 

En als dat voer er dan eenmaal is...

 

Meer foto's volgen nog. Nu eerst slapen.

Ik heb besloten om met Koninginnedag maar eens een gokje te wagen en mee te doen met de Koninginnedagtrekking van de Staatsloterij. Duimen jullie mee voor GF 086850?

Het heeft even geduurd, maar ik ben er weer. Bijna twee maanden zonder mijn weblogje, zo lang heeft het volgens mij nog nooit geduurd! En wat een tijd was het zeg! Wat is er in de tussentijd allemaal gebeurd?

 

Ten eerste mijn 30e verjaardag! Op 13 maart was het zover. Het was een supergezellige dag en ik ben vreselijk verwend. Ik had aan iedereen geld gevraagd en heb van het totaalbedrag een echte Kitchenaid mixer gekocht! Ik ben er echt super blij mee en ben volop aan het bakken.

 

Ten tweede de Tupperware party waar ik geweest ben.  Nog geen twee weken na mijn verjaardag werd ik uitgenodigd voor een Tupperware party. Dat is nou echt iets wat ik associeer met mijn moeder, tantes en haar vriendinnen. En nu zat ik zelf tussen de keuvelende moeders en huisvrouwen. Ik kocht er zelfs iets! Een superhandig mini keukenmachientje (turbochef). Ik ben er echt erg blij mee en gebruik hem bijna elke dag.

 

Ten derde onze gezinsuitbreiding. Een kennis van me ging verhuizen en kon haar twee katten niet meenemen. Joost mag weten waarom iemand zou willen verhuizen naar een appartement zonder zelfs maar een balkonnetje, maar goed... De twee katten, Joris en Missy, verhuisden naar Utrecht. Missy voelde zich bijna meteen thuis, Joris heeft de eerste drie dagen in de bank gezeten. Ja, letterlijk ín de bank. Hij had een gat in de voering van de bank gevonden en had zich daartussen gewurmd. Maar na die drie dagen kwam hij uit de bank en was het alsof hij hier altijd gewoond had. Hij was helemaal niet bang en liet zich zelfs door Junior belagen. Junior is de eerste tijd helemaal hyper geweest, hij vond (en vindt) de katten geweldig. Binnen een dag had hij ook het woord 'Poes' geleerd. Inmiddels is hij wat gekalmeerd, maar Poes is nog steeds het eerste woord dat hij elke ochtend zegt. Als ik hem uit zijn bed haalt, kijkt hij heel blij langs mee heen naar de gang ('poes, poes') om te zien of er een kat op de overloop ligt. En laatst 'betrapte' ik hem erop dat hij zelfs in zijn slaap nog 'poes' mompelt, erg schattig.

 

Ook zijn we een midweekje weg geweest. Met prachtig weer zijn we naar Katwijk aan zee geweest. Even een paar dagen er tussenuit. Junior heeft zich heerlijk vermaakt aan het strand, lekker spelen met en rollen in het zand. Zo'n grote zandbak heeft hij nog nooit gezien.

 

Direct na het midweekje volgde een weekend met Pauls familie in Heerlen (Z-Limburg). Pauls zus was in het land en ze had haar nieuwe vriend meegenomen, dus iedereen was reuze nieuwsgierig. Het werd een druk, maar leuk weekend. Junior was helemaal gaar toen we weer thuis kwamen. Ik zelf zat gek genoeg weer vol energie.

 

Op dit moment zijn we druk met de voorbereidingen voor Juniors eerste verjaardag. Het is echt zo razendsnel gegaan, maar onze kleine man is alweer bijna een jaar oud (3 mei). Van een hulpeloze kleine hummel is hij al gegroeid tot een klein jongetje. Hij kan al los staan, loopt heel vlot achter een loopkarretje en soms (als hij het niet door heeft) zet hij zelfs een paar stapjes zonder steun. Hij kan heel opvliegend zijn, maar ook superlief, vooral sinds hij begonnen is kusjes te geven. Hij kan enorm aan je hangen, maar ook heerlijk zoet zelf spelen. Het is echt waar wat ze zeggen: het is vermoeiend, maar het is het dubbel en dwars waard!

Ik vind al een hele tijd dat ik teveel tijd doorbreng achter mijn laptop. Zoals nu bijvoorbeeld, om 10 uur 's ochtends, op een prachtige dag, terwijl er ook nog eens genoeg te doen is in huis. En wat doe ik op mijn laptopje? Niets bijzonders. Beetje internetten, facebook voornamelijk, een paar weblogs en wat kook- en bakpagina's volgen.

 

Vorig jaar las ik in Genoeg over het nieuwe vasten, waarbij je niet vast in de vorm van voedsel, maar waarbij je iets laat wat voor jou moeilijk zal zijn. In mijn geval dus mijn laptopje. Mijn zusje deed vorig jaar al aan het nieuwe vasten. Zij liet ruim een maand alle chocolade staan (en at vervolgens op 1e paasdag zoveel chocolade dat ze er ziek van werd ).

 

Mijn voornemen is om dit jaar ook mee te doen met vasten. Van komende woensdag tot 1e paasdag voor mij geen laptop meer. En, omdat ik op mijn werk ook iets wilde 'doen', eet ik in die tijd geen enkele snack meer in de kantine.

Ben benieuwd hoe het me gaat bevallen.

 

Het zal hier dus wel even stil zijn, ik kan moeilijk op mijn werk hele lappen tekst gaan bloggen. Maar misschien kan ik soms wel even een korte update geven.

Vanavond hebben we Junior kennis laten maken met pompoensoep. Hoewel hij normaal gesproken een kieskeurige eter is, vond hij dit echt heerlijk. Ik denk dat hij bijna net zoveel gegeten heeft als ik! Maar hemeltje wat een slagveld is het geworden zeg! Overal pompoensoep.

 

 

 

Vandaag waren we op bezoek bij vrienden. Zij zijn de ouders van een schattige peuter die er gezellig op los kwebbelt. Met daarbij natuurlijk de bijbehorende peutertaalkronkels.

 

Moeder: wil jij iedereen vragen of ze taart willen.

Peuter: oma, wil je taart?

Oma: wat voor taart?

Peuter: mama! wat voor taart?

Moeder: appelkruimelvlaai.

Peuter tegen oma: we hebben appel... eh... appelflaptaart.

Oma: nou, daar wil ik wel een stukje van.

Peuter tegen moeder: oma wil wel flappeltaart.

 

...

 

Vandaag was ons bezoekje aan de huisarts. Zij twijfelde over glutenintollerantie, maar wilde het ook niet uitsluiten. Ze wilde bloedonderzoek laten doen, dus hobbelden we door naar de dichtstbijzijnde Saltro vestiging.

 

In de wachtkamer vermaakte Junior zich nog geweldig. Hij ging ook nog vrolijk mee naar het kamertje waar geprikt werd. Alle kleurtjes, buisjes e.d. vond hij razend interessant. Maar daarna vond hij er helemaal niets meer aan. Hij verzette zich uit alle macht tegen al die ongewenste intimiteiten. Helaas lukte het niet om hem goed te prikken. Ze hebben het bij allebei zijn armpjes geprobeerd, maar meer dan een paar druppels bloed kregen ze er niet uit.

 

Maandag gaan we het nog een keer proberen.

 

Wordt vervolgd...

Het begon een tijdje geleden op het consultatiebureau. Junior was niet zoveel gegroeid als verwacht en daar vielen ze nogal over. De verpeegkundige begon meteen met speculeren over de mogelijke oorzaak. Haar conclusie: glutenintollerantie, omdat hij toen net brood kreeg. En vervolgens ging ze over op een ander onderwerp. Geen verdere uitleg, geen 'hoe nu verder', niets. Omdat Junior verder geen klachten had, was ik vooral geïrriteerd en legde ik het naast me neer. Maar toen werd hij ziek...

 

Het begon met een buikgriepje (daar moesten we allemaal een dagje aan geloven), maar daarna werden zijn darmen niet meer beter. Hij bleef maar buikpijn houden en dunne ontlasting. Volgens de huisarts mocht dit maximaal een week duren, maar na een week was het nog steeds niet over. En toen kwam die opmerking van het consultatiebureau weer in mijn hoofd rondspoken. Zijn vader heeft tenslotte ook een aandoening aan zijn darmen, dus ineens klonk het niet meer zo vreemd. Dus belde ik nog maar een keer met de huisarts. Helaas hadden ze in de praktijk een ernstig tekort aan huisartsen, omdat die blijkbaar allemaal tegelijk op bijscholing moeten. Daarom konden we pas een week later terecht.

 

In de tussentijd besloot ik een beetje te experimenteren en gaf ik hem glutenvrij te eten. Na een paar dagen knapte hij zichtbaar op. Zijn ontlasting werd weer normaal, hij was minder huilerig en lachte veel vaker. Het ging zo goed dat ik zelfs overwoog om de huisarts weer af te bellen.

 

Toen hij weer naar zijn gastouder ging, besloot ik om niets tegen haar te zeggen. Hij zou dus weer gewoon  gluten eten. De eerste dag ging dat goed, hij had nergens last van. Maar vandaag ging het al minder. Dunne ontlasting en een moe, huilerig mannetje. Ik was blij dat ik de afspraak bij de huisarts niet had afgezegd.

 

Morgen mogen we eindelijk naar de huisarts. Eigenlijk hoop ik nog steeds dat hij geen glutenintollerantie heeft, maar iets wat met een pil of antibioticakuurtje te verhelpen is. Maar na mijn experimentje van de afgelopen week geloof ik daar zelf eigenlijk niet echt meer in.

 

Wordt vervolgd...

Ik heb een heel kwartier voor mezelf  een zeldzaam verschijnsel de laatste tijd. Paul zit met Junior in bad, dus die vermaken zich wel. De vaat staat er nog en de was hangt nog aan het lijntje, maar ik doe even niets. Over een kwartier begint weer het Junior uit bad halen, aankleden, nog even beneden spelen, fles geven, tandjes poetsen, naar bed brengen. Dan koken, zelf eten, vaatwassen, opruimen, was vouwen, etc. etc. etc. Maar nu nog even niet...

Even een blogje onder werktijd, want mijn collega's zijn allemaal weg en ik moet dit echt even kwijt!

 

Ik ging voor een symposium een zaal reserveren bij de Universiteit. In de online agenda zag ik dat de zaal 's avonds bezet was, maar dat maakte niet uit voor mijn reservering ('s ochtends en 's middags). Omdat ik niet zeker wist hoeveel marge ze aanhouden tussen twee bijeenkomsten, hield ik nog een half uur speling in de eindtijd. Bij de opmerkingen gaf ik aan dat de eindtijd eventueel naar voren kon, als ze met hun marge niet uit zouden komen.

 

De eerste reactie: Uw aanvraag is goedgekeurd.

Maar in hun toelichting stond: reservering afgewezen i.v.m. de eindtijd van het evenement.

 

De tweede reactie, direct er achteraan: Uw aanvraag is afgewezen.

In de toelichting stond dit keer dat er een marge van minimaal 1 uur tussen twee reserveringen wordt gehanteerd.

 

Hierop heb ik geantwoord dat ik expliciet had aangegeven dat ik kon schuiven met de eindtijd, dus dat ik het heel vreemd vond dat mijn aanvraag daarop werd afgewezen. Vervolgens heb ik het aanvraagformulier nogmaals ingevuld, dit keer met een uur speling tot de volgende bijeenkomst.

 

Op mijn tweede aanvraag krijg ik de reactie dat ik een nieuwe aanvraag moet indienen met een andere eindtijd. Maar de eindtijd die ze noemde, was exact de eindtijd die ik al in mijn aanvraag gezet had. Gelukkig leek deze persoon (die zijn/haar e-mails stuurt vanaf een algemene account en niet met een naam ondertekent) dit ook door te hebben, want direct daar achteraan volgde een mailtje met een definitieve goedkeuring van mijn reservering.

 

Pfff...

Had ik net een heel stuk getypt over de klok uit de erfenis van mijn oma, werd Junior wakker en besloot Paul heel hulpvaardig mijn PC even af te sluiten. Hele stuk weg! Nou, dat houden jullie nog van me tegoed, ik vind het nu te laat om helemaal opnieuw te beginnen.

Ik heb op dit moment last van extreme luiheid. Ik ben ontzettend duf en hang de hele dag maar een beetje op de bank. Zeker nu Junior heeft besloten om vanmiddag eens lekker lang te slapen. Maar ja, ondertussen heb ik ook nog een huis dat om wat aandacht vraagt. Ik heb dringend een schop onder mijn kont nodig.

 

Voor Paul thuis komt, moet ik in ieder geval nog de vaatwasser uit- en inruimen en de was vouwen (en een nieuwe was ophangen), dus ik kan maar beter snel beginnen. Zodra ik die schop gevonden heb...

Met nog één dag te gaan, schrijf ik nu alvast mijn jaaroverzicht. Het is een kort lijstje geworden, 2010 stond vooral in het teken van Junior. Dit was het jaar waarin:

Het leek een kerst te worden als alle anderen. Mijn jongste zusje kwam logeren, we zouden kerstavond met mijn vader vieren, 1e kerstdag met Pauls ouders en 2e kerstdag met mijn moeder. Maar toen belde mijn moeder...

 

Volledig onverwacht is vorige week woensdag mijn oma overleden. Ze was 83 jaar oud, maar nog onzettend actief. Ze liep graag, speelde spelletjes met vriendinnen en ging met de buren eten in het bejaardentehuis (ze woonde in een aanleunwoning). Ze was helemaal niet ziek, daarom was dit ook zo onverwachts. Ze is in haar stoel overleden, terwijl ze een kruiswoordpuzzel maakte. Voor haar is het een mooie dood geweest, ze heeft nooit geleden, maar voor de familie is het wel een erg abrupt afscheid.

 

Dinsdag was haar begrafenis. Het was een mooie dienst. Twee van mijn tantes vertelden een verhaal, ik heb een gedicht gelezen en mijn zusje heeft twee nummers gezongen, begeleid door mijn broertje. De concoleance werd voor mijn zusje bijna een soort felicitatiegelegenheid, omdat iedereen haar complimenteerde over haar stem.

 

Kerst was dit jaar geen echte kerst.